*is in love*

Κοιμήθηκα αγκαλιά με την καινούρια μου ταμπλέτα!

Εντάξει, βασικά την ακούμπησα στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι μου, μην τυχόν και την πλακώσω την ώρα που κοιμάμαι… :P

Αχχχ…..!!! Τι όμορφη που είναι!!!

Κλειδαράαααααας!

«Κλειστήκατε έξω; Κλειδαράς! (ακολουθεί το νούμερο του εν λόγω επαγγελματία)»

Έεεεεελεος! Ηχητικό spam! Ok, έχει συμβεί σε όλους νομίζω, κυρίως το καλοκαίρι σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος όπου όλα είναι χαλαρά να περνάνε διάφορα ηχητικά μηνύματα, με συνοδεία Ντάτσουν. Πατάτεεεεεες, καρπούζααααα, ντομάτεεεες, ψάρια φρέσκααααααα, σπαρταράνεεεεε (τα καημένα) Επίσης μη εδώδιμα προϊόντα, όπως: καρέκλεεεεες, τραπέζααααα (γενικά το ‘ι’ είναι πολύ παρεξηγημένο γραμματάκι) σεντόνιαααα κλπ κλπ. Απ’όλα έχει ο μπαξές. Μη εδώδιμα αλλά τα τρως στη μούρη και δεν μπορείς να κάνεις και τίπτα. Αλλά, υπογραμμίζω, αυτό μας έλειπε τώρα να αρχίσουν όλοι να διαλαλούν την πραμάτεια τους και μέσα στην πόλη...! Μέχρι τώρα η διαφήμιση με τηλεβόα και αυτοκίνητο περιοριζόταν σε περιπτώσεις θεατρικών παραστάσεων. Αλλά σήμερα πέρασε κάτω από την οικοδομή μου ο Κλειδαράς, ή ο εκπρόσωπος δημοσίων σχέσεών του (!) τουλάχιστον, και άκουσα τόσες φορές το νούμερό του που το έμαθα απ’έξω!

Σκρουντ.

Ουφ!

Μετά από μια βδομάδα με τρελό τρέξιμο στο 10ο Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ΚΑΙ τη χθεσινή Photoday, έχω να πω το εξής.

Είναι ωραία να κάθεσαι σπίτι σου!

Ααααχ… Εντάξει, δεν λέω ότι δεν πέρασα καλά αυτές τις μέρες. Είδα συνολικά 26 ντοκιμαντέρ σε 6 μέρες, μετά όμως τα έφτυσα και εκεί τελείωσε για μένα το φεστιβάλ, αν και άλλοι είχαν αντοχές και συνέχισαν χωρίς να χάσουν το ζήλο τους. Τα 2 που ξεχώρισα ήταν το Θέμις και το Στην άκρη του κόσμου. Το πρώτο ήταν το μοναδικό ντοκιμαντέρ που με διασκέδασε στο φεστιβάλ, το δεύτερο μου άφησε τις πιο δυνατές – αν και τραγικές- εντυπώσεις. Μερικά από αυτά που είδαμε, αν και η υπόθεση μας είχε φανεί ενδιαφέρουσα, ήταν τελικά μεγάλες πατάτες. Άλλα, πάλι, ήταν εξαιρετικά καλά, αν και δεν φαινόταν αυτό από τη θεματολογία τους. Του χρόνου θέλω, εκτός από το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, να μπορέσω να παρακολουθήσω και το φεστιβάλ κινηματογράφου που μου φαίνεται πολύ πιο ψυχαγωγικό. Καλά τα ντοκιμαντέρ αλλά πολύ ψυχοπλάκωμα…

Για πιο αναλυτικές περιγραφές μπορείτε να διαβάσετε το Blog της Mafalda που δεν βαριόταν και αναφέρθηκε εκτενέστερα στο πρόγραμμά μας! :)

Τώρα που τελείωσε πάντως, έχω δικαιολογία να κάτσω σπίτι, κολλημένη μπροστά στον υπολογιστή, παίζοντας IKARIAM. My latest obsession! Check it out! Αν σας αρέσουν παιχνίδια τύπου Civilization, μάλλον θα καραγουστάρετε! :P

Αύριο ξεκινάει και το Ευρωπαϊκό φεστιβάλ Animation! Στην Θεσσαλονίκη διαρκεί 3 μέρες και το εισιτήριο είναι 5 € (4€ με Cineκάρτα) Θέλω πολύ να πάω, το αν θα έχω το χρόνο είναι άλλο θέμα. Θέλω να περάσω και από τη σχολή μου λίγο…

Τελείωσε η εξεταστική!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :D

:DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

:DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

:DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

:DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

(χάρηκα)

Πωωωπω! Μας γάμ**σε ο οδοντίατρος!

Η φάση είναι ότι γενικά δεν έχω πρόβλημα με τους οδοντιάτρους…! Πού να είχα κι’όλας! Πάντως πήγα επειδή με πονούσε ένα (1) δόντι και όταν έφυγα, και για 2 μέρες με πονούσαν *όλα* τα δόντια (32)! All the teeth! Δηλαδή, μιλάμε για 3200% χειροτέρευση! Τώρα ηρέμησα λιγάκι, αλλά εκτός του ότι μου έδωσε μια μικροσκοπική οδοντόβουρτσα (για να φτάνει πίσω) αναγκάστηκα να αγοράσω και άλλες τρεις (3) χαζομάρες. Μια ειδικήηη οδοντόκρεμα, ένα ειδικόοοοο gel και ένα από αυτά τα ειδικά (-ααα) στοματικά διαλύματα που είναι ψιλομπλιάχ εξορισμού, σκέψου και το ειδικό τι γεύση θα έχει…

Merde!

(Mafalda, αυτό μάθαμε τι σημαίνει, έτσι?)

Γη καλεί Ζορπίδη.

Κάθε φορά που έχω εξεταστική ο νους μου ταξιδεύει. Κυριολεκτικά. Σκέφτομαι: Τι ωραία να ήμουν στη Σκοτία τώρα! Τι ωραία να ήμουν στο Λονδίνο…! Τι ωραία να ήμουν στο Παρίσι. Τι ωραία να ήμουν στη Βενετία… πλησιάζει και το καρναβάλι της. Τι ωραία να πήγαινα στην Angouleme!

Το κακό είναι ότι έχω χρόνο μόνο για να πάω μέχρι το περίπτερο. Άντε και ως το σουπερμάρκετ, στο τσακίρ κέφι…

Merde!

Merde!

Μετά το πέρας της τελευταίας εξεταστικής μου, αποφάσισα να κάνω μια μεγάααααλη αλλαγή στο δωμάτιό μου. Το δωμάτιό μου μοιάζει λίγο με εκείνο τον τεράστιο αποθηκευτικό χώρο του Πενταγώνου, όπου, αν θυμάστε, σε μερικά επεισόδια X-Files κάποιος μυστήριος τυπάς έκρυβε πάντα τα στοιχεία σε κάποιο από τα χιλιάδες κιβώτια. Άντε να το βρεις μετά, ακόμα και αν άφηναν την πόρτα ξεκλείδωτη.

Η μαμά μου λέει πάλι ότι μοιάζει με τους στάβλους του Αυγεία… Αλλά προτιμώ να μην το σκέφτομαι έτσι.

Ε, εντάξει, ίσως να υπερβάλλω λιγάκι. Αλλά στο δωμάτιό μου υπάρχουν 22 συρτάρια και 11 μεγάλα ράφια βιβλιοθήκης που κρύβουν από βιβλία μέχρι και κατσαρίδες. Ewwwwwww….!! Το θέμα είναι ότι έχω συσσωρεύσει τόσα πράγματα τα τελευταία, χμμμ… 10 χρόνια που δεν ξέρω πια τι είναι που, και τι έχω και τι δεν έχω. Επίσης είναι συνήθως τόσο χάλια που δεν μπορώ να καλέσω έναν άνθρωπο, βρε αδερφέ! (Δεν θα κάνω καν τον κόπο να σας πω πόσα πράγματα βρήκα καθώς τακτοποιούσα τα εν λόγο συρτάρια) Οπότε από εχθές που τελείωσα και έχω επιτέλους ελεύθερο χρόνο έχω αρχίσει την Επιχείρηση Σκούπα με πολύ αυστηρές διαδικασίες. Εκτός από τα 120 CD που έχω πετάξει ως τώρα (θα ακολουθήσουν άλλα 150 τουλάχιστον, μόλις τα κάνω back up) και εκτός από τις τρεις σακούλες με παλιές ζωγραφιές (σνιφ… Αυτές δεν μου αρέσει καθόλου να τις πετάω…) και εκτός από τα βιβλία που κάνω release μόνο και μόνο για να ξεφορτωθώ και εκτός από σημειώσεις από μαθήματα που έχω περάσει και comics και αμέτρητα Garfield, με λύπη μου συνειδητοποιώ ότι μάλλον θα πρέπει να φύγει ολόκληρη η συλλογή του Asterix, όλες οι Μαφάλντες, ακόμα περισσότερες ζωγραφιές, πολλές φωτογραφίες, δίσκοι, δισκέτες, δισκάκια και… δεν έχει τελειωμό!

Αι στα κομμάτια!

Ας συνοψίσω…

Προχθές πήγα με εκλεκτή παρέα στα εγκαίνια του Altromercato. Πρόκειται για κατάστημα της Fair trade Hellas, που μας συστήθηκε ως μη κερδοσκοπική, μη κυβερνητική οργάνωση με στόχο την προώθηση του κινήματος του δίκαιου και αλληλέγγυου εμπορίου στην Ελλάδα. Ακουγόταν καλό, οπότε κάναμε μια βόλτα από εκεί και κάτι λίγα ψώνια. Στο site θα βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά εμείς ξετινάζαμε τις σοκολάτες, οπότε αυτό λέει πολλά. ;) Είχε διάφορα φαγώσιμα, καφέδες, ποτά και τσάγια, είχε και αντικείμενα, μάλλον χειροποίητα, όχι τόσο λαϊκής τέχνης αλλά πάντως πολύ στιλάτα. Είχε υφάσματα και μικροέπιπλα, μέχρι και ρούχα. Αξίζει να περάσετε μια βόλτα από εκεί για να δείτε και από κοντά περί τίνος πρόκειται. Είναι στη Ναυαρίνου, στο δρομάκι όπου βρίσκεται ο Παπαγάλος και το FunKey. Ε, τώρα αν δεν τα ξέρετε αυτά τα μαγαζιά, η διεύθυνση είναι Βύρωνος 6. Ταιριάζει γενικά στο πνεύμα της οικολογίας που με διακατέχει τώρα τελευταία και, αν και δεν δραστηριοποιούμαι έντονα, τουλάχιστον έχω αρχίσει να ανακυκλώνω.

Καλή φάθη κι έτθι.

Επίσης εχθές πήγαμε στο Άλλο Μαγαζί, στα πλαίσια ενός bachelorette. Το μαγαζί είναι όλα τα λεφτά (τώρα που είπα λεφτά, ακόμα δεν κατάλαβα γιατί δεν πληρώσαμε … Φαίνεται κάποια εκ των κορασίδων μας την έσκασε; Ονόματα δεν λέμε… Αλλά το ζήτημα θα τακτοποιηθεί!) και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις που μάλλον θα είναι και αξέχαστες! Τώρα περιμένω να μου στείλουν φωτογραφίες τα κορίτσια που είχαν μηχανή, για να τις ανεβάσω και εδώ. Αρκεί να πω ότι το μουσείο των sex machines στην Πράγα ωχριούσε μπροστά στη διακόσμηση του Άλλου Μαγαζιού.

Πάντως ανακάλυψα ότι μετά από 5 ποτήρια κρασί χάνεις κάθε ίχνος ντροπής. Mon Dieu... >.>

1.000.000 σε τιμή ευκαιρίας

Η μικρή μου ξαδέρφη έπεσε παρά λίγο θύμα ιντερνετικής απάτης. Δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, δευτέρα γυμνασίου νομίζω (;) και η μητέρα της μου τηλεφώνησε σήμερα το μεσημέρι εκτός εαυτού. Η μικρή είχε πεισμώσει ότι κέρδισε ένα εκατομμύριο δολάρια σε ένα online παζλ, αλλά οι καλοί αυτοί άνθρωποι που θα της έδιναν τα λεφτά ήθελαν τα στοιχεία της πιστωτικής κάρτας των γονιών της προκειμένου να της τα στείλουν. Οπότε χρειάστηκε να ηρεμήσω τη μητέρα της και να πείσω την ίδια ότι η μαμά της δεν ήταν παράλογη και ότι επρόκειτο απλώς για μια κομπίνα. Τελικά τα κατάφερα και έκανα έτσι την καλή πράξη της ημέρας, σαν καλό προσκοπάκι που είμαι. :) (Δεν κάνω πάντως κάθε μέρα καλές πράξεις. Ε, ούτε και κακές.) Σε ένα άρθρο είχα διαβάσει κάποτε ότι πολύς κόσμος κάθε ηλικίας πέφτει θύμα επιτήδειων μέσω internet. Οπότε μπορεί να κοροϊδεύουμε τέτοιες καταστάσεις και να αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι τόσο εύπιστοι ώστε να δώσουν ευαίσθητα δεδομένα σε αγνώστους, αλλά σήμερα ήταν η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο παρά λίγο να συμβεί σε δικό μου άνθρωπο… Τελικά δεν θέλει και πολύ.

Αρχές Αυγούστου είχε συλληφθεί ένας 20χρονος σπουδαστής στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος από internet café είχε επιχειρήσει να στήσει ανάλογη κομπίνα, προωθώντας σχετικό μήνυμα σε 300.000 email, όπως είχα επίσης διαβάσει. Τελικά συνελήφθη.

Κατά τη γνώμη μου το παν είναι ένα καλοφτιαγμένο μήνυμα. Υποθέτω ότι όλοι μας έχουμε λάβει κάποια στιγμή ένα email από κάποια τύπισσα, χήρα βαθύπλουτου μεγιστάνα από τα Αραβικά Εμιράτα που προσπαθεί να βγάλει ένα δις έξω από τη χώρα και αν την βοηθήσουμε -ναι, εμείς οι ανώνυμοι αλλά σίγουρα ικανότατοι τύποι, καλά που το ήξερε και έστειλε μήνυμα μόνο σε μας;;;- θα μας δώσει ένα εκατομμύριο για τον κόπο μας. Εξωφρενικό, έτσι; Αλλά αν π.χ. λαμβάνατε ένα επαγγελματικά φτιαγμένο, άψογο μήνυμα από τον χρήστη Greenpeaceeuropa@κάποιαεταιρίαemail.com που θα σας έδινε τη δυνατότητα να συμβάλετε στο έργο της Greenpeace με το να καταθέσετε χρήματα στον τάδε λογαριασμό paypal…;

Cell Phone pics! :P

Δυο χαριτωμένες αγγελίες στη σχολή μου προς αναζήτηση συγκατοίκου! Και... το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής που χρησιμοποίησα τρεις φορές φέτος το καλοκαίρι! Εκκλησία, όχι αστεία!

Έπαιξα lotto και δεν κέρδισα τίποτα. Γιατί *τόση* γκαντεμιά;

Αμφιβάλλω αν στόχος των πρόωρων (;) εκλογών ήταν και να εκμεταλλευτούν την γενικά καλή διάθεσή μας, καθώς μόλις γυρίσαμε από διακοπές. Γιατί αν κρίνω από τις φάτσες που είδα όταν γύρισα Θεσσαλονίκη, κανείς δεν έχει καλή διάθεση. Οι άνθρωποι χωρίζονται σε 2 κατηγορίες. Αυτοί που δεν πήγαν διακοπές και το φέρουν βαρέως, και αυτοί που γύρισαν από διακοπές και το φέρουν βαρέως. Πάντως μου έλειψε η Ναυαρίνου και το να δω μερικές γνώριμες φατσούλες. Αλλά όσο και αν μου έλειψε, με αυτή τη ζέστη το μόνο που θέλω είναι να φύγω ξανά για μερικές μέρες. Εγώ και πολλοί άλλοι…

Όχι μία, αλλά δύο φίλες μου πήγαν φέτος το καλοκαίρι στην Ισπανία και με διαβεβαίωσαν ότι είναι ο τελειότερος προορισμός διακοπών. Πανέμορφες οι πόλεις, είπαν, ωραίοι άντρες, φτηνά ξενοδοχεία, φιλικός κόσμος, είπαν… Κάνει την Τσεχία να φαντάζει τόσο άνοστη! Αυτό δεν το είπαν εκείνες, εγώ το λέω. Γιατί μπορεί οι εκατοντάδες μπυραρίες και οι ξανθιές Τσέχες να αποτελούν πόλο έλξης για πολλούς, για μένα πάντως όχι! ;) Το επόμενο ταξίδι στην Ισπανία, λοιπόν!

Τελειώνοντας με αυτό το αρκετά άνοστο post, θα το αλατοπιπερώσω με λίγη αστραφτερή μπατσόσκονη. Κάντε κλικ στους κοιλιακούς για να μεγαλώσει! Η φωτογραφία. ;) Εξαιρετικά αφιερωμένο στις αναγνώστριες αυτού του Blog!

Περί δώρων

Είναι πολύ δύσκολο να βρεις δώρα. Ναι, η αγορά είναι γεμάτη με ένα σωρό δώρα, φτηνά και ακριβά και καλόγουστα και για όλα τα γούστα και έξυπνα και καθημερινά και ‘προσωπικά’ και τυπικά! Για κάθε γούστο και για κάθε πορτοφόλι. Τότε γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρω κάτι;

Γιατί μπορεί να ξέρεις τα γούστα του άλλου αλλά τα γούστα δεν αντικατοπτρίζουν μόνο τις επιθυμίες του, αλλά κυρίως δείχνουν τα πράγματα που ήδη έχει. Αν δεν είναι καπνιστής (οϊμέ) χάνεις και τις κλασικές επιλογές αναπτήρας- ταμπακέρα – πίπα (χμμμ). Σκούρα τα πράγματα.

Προσπαθώ να σκεφτώ δώρο για μια φίλη μου που παρακολουθεί αυτό το blog αλλά δεν καταλαβαίνει ελληνικά (χε χε) και έχω στύψει το μυαλό μου τόσο πολύ που έχει αρχίζει να βγάζει πορτοκαλάδα. Τελικά κάτι σκέφτηκα με τα πολλά. Αλλά πολύ άγχος, βρε παιδί μου, ούτε οικόπεδο να αγόραζα.

Γιώργο, αν διαβάζεις αυτό το Blog να με καλέσεις για Dreamfall. Άντε γιατί το χέσαμε.

ΕΠΙΣΗΣ: Τελείωσε η εξεταστική μου. Και περιχαρής όπως είμαι πετάω κομφετί στα μουτράκια σας! :)

Γκρίνια, γκρίνια…

Είναι αλήθεια ότι τελευταία γκρινιάζω πολύ. Η διάθεσή μου είναι άσχημη με το που ανοίγω τα μάτια μου, για την ακρίβεια. Προσπαθώ να ελέγξω τη διάθεσή μου έτσι ώστε να περνάω καλά όταν είμαι με παρέα και εν μέρει το καταφέρνω. Αλλά όχι πάντα. Τη αιτία την ξέρω, είναι η εξεταστική και το άγχος που νιώθω. Αλλά κατά το βραδάκι, όταν κάνω έναν μικρό απολογισμό της μέρας, τα σκέφτομαι όλα αυτά και αυτό τα κάνει όλα χειρότερα. Πήγα με μια φίλη εχθές για καφέ και με νίκησε στη Μονόπολη και μούτρωσα! Θέλω να πάω στους Fantastic Four σήμερα και είμαι ταπί. Κάνει ζέστη! Το ένα ηχείο του ηχοσυστήματός μου χάλασε. Θέλω καινούριο κινητό και δεν μπορώ να πάρω τώρα. Δεν έχω χρόνο να διαβάσω την καινούρια μου αγαπημένη κομιξοσειρά Το δωμάτιό μου χρειάζεται συμμάζεμα.

Χαζοί λόγοι, χαζές αφορμές. Ουφ...

:(

Comic progress #3

-- Το comic τελείωσε! Θέλω να πανηγυρίσω!!! Καλούτσικο είναι μωρέ, αλλά αν είχα αφιερώσει περισσότερο χρόνο θα είχε γίνει πολύ πιο ωραίο. (Χρόνο είχα, απλά το άφησα για την τελευταία στιγμή, όπως πάντα) Επίσης αν είχα στη διάθεσή μου κανα-δυο σελίδες ακόμα, γιατί γενικά πλατειάζω, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Μου αρέσει να πλατειάζω.

-- Στον Μάριο δεν πήγαμε τελικά, γιατί δεν ξύπνησε ο Θοδωρής. Ούτε κι εγώ ξύπνησα, αλλά εγώ με λίγη πίεση (έως πολύ) κάτι θα έκανα. Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι αυτός φταίει! Εγώ δεν φταίω ποτέ! Χα!

-- Οι σχολές άνοιξαν. (Yeaaaaah! )Αυτό είναι πλέον καλό νέο από μόνο του. Άλλα πράγματα που σίγουρα θα με ενοχλήσουν το καλοκαίρι δεν με απασχολούν για την ώρα. Όπως, για παράδειγμα η διπλή εξεταστική που μας περιμένει. Ποτέ δεν είναι καλό νέο αυτό, γιατί το πρόγραμμα συμπιέζεται απίστευτα για να χωρέσουν όλα τα μαθήματα, εις διπλούν μάλιστα, σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. (ούτε το winzip δεν έχει τέτοιες τρελές ικανότητες) Τέλος πάντων όμως. Άντε, χάσαμε 2 μήνες άσκοπα; τώρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Αυτό το καλοκαίρι δεν θα είναι πολύ ευχάριστο, το ξέρω από τώρα… :( Μέχρι το Πάσχα είναι το γλέντι, μετά ξεκινάω διάβασμα.